18.10.2026 – Freaks als wij zijn vaak heel blij met trivia. Zo weten we dankzij omroeptechnicus Sybrand Verwer dat het zijn collega NOS-technicus Willem Meester was die de tune van Met het oog op morgen heeft gemonteerd. Zonder het toen te weten heeft Meester de later iconisch geworden tune amper 2 uur voor uitzending in elkaar gezet. We schrijven dinsdag 30 december 1975. Willem Meester (nu 85): “Ik denk dat mijn dienst om 8 uur ’s avonds begon. Er stonden maar 3 activiteiten op de planning: een korte oudjaars-vuurwerk montage maken, de tune voor Het oog monteren en de eerste uitzending ervan schuiven. Daarbij was in ieder geval Charlie Nederpelt aanwezig, de man van het VARA Dansorkest en componist van de tune, vergezeld door zijn vrouw Jany Bron, die in het begin de muzieksamenstelling deed voor Het oog. En ik denk dat de ‘stem’ van het programma Hans Hogendoorn er ook bij was, hij regisseerde immers.” (Dat is de man van de eveneens iconisch geworden tekst: Buiten is het … graden, binnen zit…). Waarschijnlijk was ook Oog-bedenker Kees Buurman erbij.
Die eerste uitzending kwam vanuit de studio RK (registratiekamer) 1, in de kelders van het architectonisch interessante Muziekpaviljoen. “Daar stonden 3 exemplaren van de toen gebruikelijke Telefunken M10 bandrecorders. Op 1 machine is de tune van Reinhard Mey (Gute Nacht, Freunde) van plaat overgezet op band. Op machine 2 kwam de band van de tune van het VARA Dansorkest te liggen. Er waren volgens Kees Buurman 3 takes, hij koos er 1. Op machine 3 werd het eindresultaat opgenomen”, aldus Willem Meester. (foto rechts)
De montagemethode was een combinatie van de zogenoemde Doesburgse schijf en een glaspotlood. Met dat laatste werd een gele stip op de rug van de band gezet. Vervolgens werd beide banden (de originele band en de band waarop de montage moest komen) met hulp van die Doesburgse schijf (een soort klok) zes slagen terug gedraaid, althans bij een bandsnelheid van 38cm /sec. Als beiden banden tegelijk werden gestart kwam na 6 slagen de gele stip langs, het moment waarop de opnamemachine (machine 3 in het voornoemde voorbeeld) “bijgedrukt” moest worden en op dat moment overging van afspeler naar opnemer. Een werkwijze die Fingerspitzengefühl en vakmanschap vergde.
In het boek “Buiten is het 12 graden…” over 25 jaar Met het oog op morgen staat dat de tune is ingespeeld tijdens een oudejaarsrepetitie. Het verschil in toonhoogte zou later digitaal zijn opgelost.
De jaren daarna werd een hevige discussie gevoerd over de tune. Niet enkel vanwege de Duitse taal en het verheerlijken van drank en sigaretten (“Was ich noch zu sagen hätte dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehen”), maar ook omdat er toonhoogteverschil zou zijn tussen de muziek van Reinhard Mey en de instrumentale tune van Charlie Nederpelt. “Dat was wel zo, maar dat heb ik toen niet gehoord. En niemand die er verder bij de montage aanwezig was. Zo herinner me dat tenminste”, zegt Willem Meester nu.
Jarenlang is maandag 5 januari 1976 gehanteerd als de eerste uitzending van Met het oog op morgen. Ten onrechte, zo heeft journalist Ben Kolster al in december vorig jaar in Recorder Magazine. Hij was er als jonge redacteur bij, zowel op 30 december 1975 als op 5 januari 1976. De eerste uitzending van 30 december 1975 is niet bewaard gebleven, de 2e van 5 januari 1976 ook niet.
O ja, op de NOS-site is de vermeende eerste uitzending van Het oog te horen. Maar dat klopt niet. De uitzending op die pagina is van 21 mei 1976, want op die dag staat er een interview in Het Parool over Sonja Barend die van de AVRO terug gaat naar de VARA. Presentator Klaas Samplonius refereert in de kop van de uitzending aan dat artikel. Daarmee staat de datum vast: vrijdag 21 mei 1976. En geen 5 januari 1976, laat staan 30 december 1975.
