15.03.2014 – Een stem op de radio, die heeft altijd iets mystieks. Je stelt je er iemand bij voor, en dan past het gezicht dat je je voorstelde zelden bij de stem. Soms valt de fysieke verschijning ronduit tegen. Niet voor niks is ‘a face for radio’ een gangbare uitdrukking bij de media in Amerika. Bovendien bederf je zelf het plaatje als je een stem met hoofdletters bent en je laat je overal zien. Het valt niet mee om je gezicht te beschermen, zelfs als je jezelf niet op internet wil zetten, doen anderen dat wel. Daarom is het opmerkelijk dat een van de meest kenmerkende stemmen van het land geen gezicht heeft. We hebben het hier over Jos Bergenhenegouwen, de langjarige voice over bij Veronica, RTL, de SBS-achtigen en van tientallen reclamespots. Probeer het maar: hij is nergens te vinden. De onzichtbare radio- stem. Terwijl Jos Bergenhenegouwen een behoorlijk ongebrui- kelijke naam is (Bergen is de hoofdstad van de provincie Henegouwen in Belgie, ooit deel van ons koninkrijk, maar omdat het onder taalgrens ligt, moet je tegenwoordig Mons-Hainault zeggen). Op z’n eigen site, Jos Bergenhenegouwen, is hij een man zonder gelaat. Dat is dus met voorbedachte rade gedaan. Zelfs van de uitreiking van de Marconi-Award aan hem, als beste radiostem van 1999, circuleren geen foto’s van hem meer. Er is een Jos Bergenhenegouwen die tafeltennist op het net, maar dat is hem niet. Hij blijft dus verborgen, dat vinden we knap. Wie onthult hem? Stuur foto’s!

13.03.2014 – Reelworld komt met iets ‘nieuws’ en we zetten dat woord maar meteen tussen aanhalingstekens. Het bedrijf in Seattle pakt namelijk hits van het moment en laat een zanger op de intro van de plaat call letters van klanten zingen, zo kun je je als station de plaat een beetje toe eigenen. Bovendien denkt de luisteraar, als-ie de plaat op een ánder radiostation hoort toch nog een beetje aan het station met de call letters in de intro. Reelworld liet ze maken door On the Sly. Maar het concept is reeds oud als de weg naar Rome. PAMS deed het al in de jaren zestig met zangers en met sonovoxen (die ze sono over intros noemde). JAM had er een tijdje succes mee, en ook Top Format deed ze (daar heetten ze Introducks) met in in kielzog de zomerversies van Fröhlich & Plaisier voor de Tourradio (en daar werden ze Tourducks genoemd). LUISTER naar de Reelworld versies.

04.03.2014 – Begin maart is een slechte periode voor de fanatieke zeezender-fans. Op 3 maart 1968 werden de twee Caroline schepen overvallen door hun vaste bevoorrader, de firma Weismuller uit IJmuiden, die al maanden eten en drinken en olie had gebracht zonder daarvoor te worden betaald. Och, daar hielden de twee broers aan het roer niet zo van, en dus (dus!) werden de twee schepen door sleepboten opgehaald (de Titan, en de Nestor, hier rechts op weg naar zee). Op 9 maart kwam het Caroline North schip in de haven van IJmuiden aan, het South schip was er toen al. Het uit de lucht gaan van de twee Carolines was voor sommigen een klap in de adolescentie, die ze nooit te boven zijn gekomen. De schepen werden dan ook aardig beweend. Zo af en toe  vindt je daar een passend plaatje bij, al werd het in de chronologie 38 jaar eerder opgenomen: Cryin’ for the Carolines, een superhit uit de zomer van 1930 met talloze vertolkingen, als DEZE van Sam Lanin & His Orchestra. Uiteraard gaat het over de twee staten in de States: North Carolina & South Carolina, dat weten wij ook! Maar het verschil is uiteindelijk maar één letter. Ooit logeerden we tijdens een uitwisseling een weekeinde in Amerika bij uiterst vriendelijke mensen. De familie South. De mevrouw stelde zich voor en zei: dag, ik ben Caroline South, en snapte niet waarom we heel even moesten lachen.