04.11.2018 – Nee hoor, lang niet alle Amerikaanse jingles kwamen uit Dallas Texas. In Memphis maakten Pepper en Tanner bijna veertig jaar vol. Het bedrijf begon in 1956 als Pepper Sound Studios, eind 1968 gingen ze Pepper Tanner heten en in januari 1973 werd het the William B. Tanner company. En begin jaren tachtig stapte Media General erin en werd het MGBS (Media General Broadcasting Services) tot de boedel in 1989 aan concurrent TM Century werd overgedaan. Jingleweb vlooide de geschiedenis uitgebreid na, twee spades diep dit keer. En diepte op dat de jingleproductie startte als een nevenaciviteit van radiostation WDIA. En dat 
het weldra een echte jinglefabriek ging worden, met twee koortjes: de Peptones en de Pepperwills. Wie zaten er achter het bedrijf? Wie componeerde er? Dat levert mooie verhalen op. Hoe koorleider Ronnie Tutt de drummer werd van Elvis bijvoorbeeld, hoe de FBI uiteindelijk binnenviel en de shabby zaakjes van Bill Tanner ging ontrafelen en de big boss achter de tralies belandde. Pepper en Tanner zaten in bijna een dozijn gebouwtjes, geluidstechnicus Mark Goodman maakte op ons verzoek een plattegrond en voor het eerst wordt inzichtelijk gemaakt hoe het zat. Genoeg nieuws te zien en te beleven op de speciale PEPPER TANNER FOTOPAGINAS. Met ruim 150 foto’s.
Soundcloud en Shazam geven lang niet altijd uitsluitsel over tunes en jingles die op radiozenders zijn gebruikt. Tenminste: als die uit jinglepakketten zijn gehaald, en niet van LP’s en 
singles komen die in de handel verkrijgbaar waren. Atlantis was al een voorbeeld daarvan (scroll toch even naar beneden), en dit hier is een nieuw voorbeeld van hetzelfde fenomeen. Radio Hauraki, aan de onderkant van onze wereldbol, begon op 4 december 1966 uit te zenden vanaf de Tiri, een schip dat felgeel was geverfd. Bijnaam: Yellow submarine. Daar tart je natuurlijk meteen het nootlot mee, met zo’n dappere naam (Hauraki maakte nogal wat strandingen mee en bijna-zinkpartijen). Maar het openingsprogramma was enthousiast en de Young New Zealanders waren dol op dit nieuwe speeltje. Een paar geluidsfragmenten in de openingsshow kwamen niet van plaat maar van een obscuur demobandje van Atwood Richards, een obscure maatschappij die jingles had gemaakt voor KIMM in Oregan. Zo klonk dat:
herkennen. Jakker een fragment door Shazam of Soundhound (die net wat beter is) en je wordt doorgaans op je wenken bediend. Toen we elf jaar geleden het Tunesboek uitbrachten bij Nijgh & Van Ditmar was het nog andere koek. Met een pasje van de Fonotheek van het NOB trokken we een diagonaal door het omroeparchief, elke keer met minstens 200 geluidsdragers in boodschappentassen naar huis dragen om te checken of de tunes en jingles uit persoonlijke notities en BUMA-lijsten ook wel echt tunes en jingles waren. Maar nog steeds bieden de muziekherkenningsprogramma’s geen soelaas als de muziekbedjes uit jinglepakketten zijn geleend. Dat moet je nog steeds zelf ontdekken als je die jinglepakketten beluistert. Deze viel vandeweek zomaar een tune uit de boom: de lange orkestfiller van Pepper Tanner voor WNOP, in 1970 custom gemaakt (op wensen van de klant). A. J. Beirens kreeg het demobandje kennelijk in handen en maakte in 1974 een lange en meertalige ID voor Radio Atlantis. Hoor maar.
15.01.2018 – Dit hier zijn (vanaf links gezien) Joris Strootman, Dennis van Benthem en Joop Wessels. Achter hen staat een bijzondere studio, een replica van de radiostudio waarmee Veronica zich in 1989 van de NOB-strakheid verloste. De jocks wilden namelijk een studio waarin zo konden staan (om de longen alle ruimte te geven en zo optimaal Veraaunicaaaa te kunnen roepen). Ze wilden ‘middenin de studio staan, als in een cabine”, een beetje naar voorbeeld hoe ze het deden bij Z100 in New York. Stukje bij beetje heeft dit drietal de apparatuur bij elkaar gekocht waarmee Veronica destijds werkte en waarmee ze op de volle vrijdag zulke indrukwekkende luistercijfers wist te halen. De studio staat op een plek in Twente die we niet met name noemen (om verzamelaars met al te losse handjes geen kans te geven). Bijna alles doet het weer en dit drietal heeft er enorm veel genoegen in om alles nog verder te verbeteren. De draaitafels van EMT zaten bijvoorbeeld in een beschermend huisje van plexiglas, om maar wat te noemen. ,,Komt nog!” – roepen ze. Het meubel zelf deed eerder dienst bij Europa-Radio, waarmee Veronica in 1988 al eens probeerde buiten de lijntjes te kleuren van het omroepbestel. De replica is zo goed gelukt, dat je radiohart zich 
meteen opent. Bij anderen is dat al niet minder: Jeroen van Inkel was al eens op bezoek, Erik de Zwart ook. 
Radio 2 zond in september een hele dag uit met de apparatuur (‘de jingles klonken nóg beter’ – mailt directeur Jurre Bosman enthousiast) en deze maand was Ice Radio er te gast – Hans Hogendoorn bijvoorbeeld. Die mocht zijn naam op de ‘wall of fame’ schrijven en ook Jingleweb mocht dit weekeinde een krabbel achterlaten. En zoals dat dan gaat: iedereen vindt het zo leuk dat dit Twentse trio van alles en nog wat toegeschoven krijgt. Ad Bouman gaf zijn bakjes met floppy’s (want eens stonden daar de jingles allemaal op en was het heel erg modern) en ook Jeroen van Inkel liet stapeltjes van zijn masterjingles achter. In Twente wordt de studio binnenkort afgebroken, want de ruimte waarin alle spullen staan is voor iets anders nodig. Let op dus: dit is HET ideale object voor een toekomstig Popmuseum in Nederland, zoals Rockart al een studio heeft van Veronica uit de zeezenderdagen. Alles werkt, 
de dj’s van weleer doen er maar wat graag programma’s op en dat is een gouden combinatie. 
Wie weet is het wat als KINK ooit uit de eigen as herrijst. Dennis van Benthem vond de studio zo inspirerend dat hij bij de NOB ging werken, de twee anderen hoorden de magie aan het einde van het proces: uit de luidspreker van de eigen radio. De foto’s vertellen het hele verhaal, en helemaal onderaan staat de originele Veronicastudio zelf – vergelijk zelf maar eens
