All posts by Redactie

Tussen Kunst & Kitsch leende van My Fair Lady

06.04.2013 – “Ik heb vanavond mijn hersens gepijnigd omdat ik niet op de tune van Tussen Kunst & Kitsch kon komen”, schrijft Marijke Seip ons. “Ik wist echter dat het uit My Fair Lady kwam. Groot is dan ook mijn verbazing om bij jullie te lezen dat Joop Stokkermans het zou hebben gecomponeerd. Neen dus”. Marijke heeft gelijk. Geen twijfel mogelijk: de tunes en de bumpers van dit klassieke AVRO-programma (est. 1984) komen uit deze film van George Cukor uit 1964. Het heet Ascot Cavotte, en aan het eind van deze scene bij de Engelse paardenraces komt het melodietje instrumentaal voorbij. Eén of twee noten zijn net even iets anders, maar het is het! OORDEEL ZELF. De muziek werd gemaakt door Frederic Loewe. We hebben het zelf nooit ontdekt, omdat we My Fair Lady nog nooit volledig hebben uitgezeten.  Dat we in ons Tunesboek (Nijgh & Van Ditmar, 2007) schreven dat Joop Stokkermans de componist was, verzonnen we niet eens zelf. Zo staat het ook op de partituren, die worden bewaard bij de Muziekbibliotheek van de Omroep in Hilversum. Op het schutblad wordt Erik van der Wurff als arrangeur genoemd. Omdat deze gegevens ook te boek staan bij de BUMA is aan te nemen dat Stokkermans tussen 1984 en zijn dood in 2012 de royalties heeft ontvangen. Op de één of andere manier is My Fair Lady trouwens ook weer héél erg AVRO.

Nieuwe site en nieuwe CD voor Stephen Emmer

04.04.2013 – Tunescomponist Stephen Emmer (bekend van de voormalige NOS leaders, van de RTL4 newsleader, van het deuntje bij RTL Boulevard en wat al niet) heeft zijn SITE vernieuwd, en het ziet er allemaal classy uit. Zelden zie je zo’n mooie, heldere, verwijzing naar Soundcloud, Linkedin,  Faceboek of Flickr. Altijd al z’n tijd vooruit geweest. Op zijn eigen Soundcloud-pagina besteedt hij niet zozeer aandacht aan het kortebaanwerk van de jingle, maar aan de muziek CD’s die hij maakte: Recitement en Vogue Estate. Daar komt er binnenkort eentje bij. In de befaamde Studio 2 van de Abbey Road Studios in London (de ‘Beatles Studio’), legde hij zojuist de laatste hand aan zijn CD ‘International Blue’. Geproduceerd door Tony Visconti – en dat is niet de eerste de beste, als producer van Bowie, T.Rex, de Stranglers en Moressey. De CD is bedoeld als een ode aan het ‘croonen’ van vroeger en vocalisten als Glenn Gregory, Liam McKahey and Neil Crossley verleenden hun medewerking. Abbey Road is bekende bodem voor Emmer; daar werden in 1991 ook de Journaalleaders gespeeld. Op zijn nieuwe site is veel te horen en te zien van werk uit de voorgaande jaren. Een aanrader.

Wát een verademing; kill the jingle

03.04.2013 – My Radio – het geautomatiseerde broertje van Sky Radio – is begonnen met jingles. We schreven bij de start in 2012 al over My radio: daar kun je eenradiostation maken met uitsluitend de muziek die je leuk vindt: van klassiek tot pop, met als tussenhaltes de jazz, de grunche, lovesongs en de rock. Ook kun je het hele jaar door kerstliedjes horen of het Nederlandse lied. Desnoods nog verder te programmeren in Nederlandse zangeressen van boven de veertig die in hun moerstaal zingen. De kanalen hebben nu ook hun eigen jingles. Op zijn blog – Radio-active- geeft  Dominic Schep handzame tips om de gloednieuwe jingles maar weer snel te skippen. Dat soort mensen heb je ook, de niet-jingle-liefhebbers. Hij schrijft; “Je kunt op My Radio kiezen uit verschillende muziekstijl en mocht een nummer niet bevallen, dan kun je het gewoon skippen. Bij elk liedje staat een duimpje omhoog en een duimpje omlaag. Druk je op het duimpje omlaag dan werd het nummer per direct vervangen door een ander nummer. Ook de jingles kun je zo beoordelen. FDe jingle wordt directgestopt als je op het duimpje omlaag drukt. Je moet wel snel zijn, want heel lang duren de jinglkes niet. Dat lijkt op een nieuw gezelschapsspel: Kill the jingle.

De geschiedenis van Britse commerciële radio

02.04.2013 – Jingles en commerciële radio – ze zijn nauw met elkaar verbonden. Jingles zijn bij uitstek een stijlvorm bij de commerciëlen. Dat begon al in de jaren vijftig, toen de zeezenders zich gingen roeren in Europa. Terwijl de publieke omroepen strijkkwartetten van Brahms uitzonden, of dominees met een vermanend woord, kwamen ze op de nieuwe zenders met kwieke melodietjes, waarop de zender reclame voor zichzelf maakte. Op Facebook zijn ze begin dit jaar met een mooie PAGINA begonnen over de komst van commerciële landzenders in het Verenigd Koninkrijk. Met veel afbeeldingen, herinneringen en geluidsfragmenten. Ook van jingles, ja. Omdat ze bij de start in 1973 nog geen jingles mochten laten maken in Amerika, gingen ze te rade bij Britse artiesten en bedrijven. In sommige gevallen, als bij Capital (George Martin, King’s Singers) pakte dat goed uit, bij startende bedrijven als EMI-SON (ondanks de naam een dochter van het grote EMI) was dat een stuk minder.) Ook als u het een verwijzing van niks vindt, hebben we op Jingleweb toch weer mooi eens een aanleiding gevonden om een foto van een strakke meid te publiceren.