04.11.2014 – Het klonk als een klok, het geluid was zo strak als de huid van Marijke Helwegen. Motown, want daar hebben we het over, scoorde in de jaren zestig de hit na de andere, en de Detroit Sound werd een begrip. Maar eigenlijk was het ook een beetje de Dallas sound. Want Motown-baas Berry Gordy had zich rechtstreeks laten inspireren door een geluid dat er bij de radiozenders op de middengolf met kop en schouders bovenuit stak, dat van de jingle. PAMS in Dallas was marktleider in die jaren. Ze hadden een zorgvuldig systeem uitgedokterd van limiters en een sterke compressie, en veel middentonen, zodat de jingles luid en helder klonken, en net wat meer sprankelden dan de platen die er voor en achter zaten. Volgens Bill Meeks, de baas van PAMS, was Berry Gordy in het vliegtuig naar Dallas gestapt om te zien hoe ze het daar deden. Meeks vertel in een interview met Ricky de K. op KOMA Radio, dat Gordy daarna precies dezelfde spullen kocht, die PAMS al een paar jaar eerder had laten installeren:

Bij een vergelijking van de mengtafels zie je dat het limiting deel precies hetzelfde is, al is die bij Motown op een houtje-touwtje manier in elkaar gezet. Al die schuiven bij PAMS had Motown in Detroit niet eens nodig. Ze behielpen zich met mengpaneeltjes, waar ze in de high tech-studio’s van tegenwoordig met verwondering naar kijken: was dat alles? Jazeker, het draait namelijk niet om techniek, het draait om talent. En dat was in Detroit uit voorraad leverbaar. Met artiesten als de Temptations, Stevie Wonder, Marvin Gay. En de Supremes natuurlijk, waarvan we de lulligste foto ooit in onze archieven opdoken, de Supremes als nonnen??

03.11.2014 – Hieperdepiep, JAM is deze maand veertig jaar oud geworden. Het fameuze jinglebedrijf werd in november 1974 opgericht, laten we dan de eerste maar zijn met een hartelijke gelukwens. Je zou het nog steeds een vlaggenschip kunnen noemen: de JAM-song waarbij het bedrijf na de tien eerste bloeiende jaren van het bestaan alle klanten vakkundig op een rijtje zette. Vijf minuten lang kwamen hun namen en veel van de slogans van toen voorbij in een lied, dat werd geschreven door Bruce Upchurch, met als basis de woorden van JAM-baas Jon Wolfert. Ze zijn er nog steeds trots op, dat voel je aan alles. JAM heeft nog steeds mooi briefpapier, bijvoorbeeld, op de achterkant staan notenbalken met noten.  Niet zomaar een deuntje, aldus Wolfert: “It’s the the 7-voice vocal arrangement to the pretty middle section of “The JAM Song”, which ends with the phrase “the sound of JAM is everywhere you go.”  LUISTER hier om te beginnen nog eens naar de JAM song en lees HIER de lyrics mee, het blijft bijna 30 jaar na dato nog steeds de moeite waard om te horen. Grappig genoeg gebruikte XM, het syndication station via satellite, delen van de JAM song in eigen promo’s, ook alweer twaalf jaar geleden, maar óók nog leuk, LUISTER maar.

25.10.2014 – Ren Groot, grondlegger van Top Format Productions, begon bij CHIN Toronto en werkte daarna bij Noordzee, waar de kiel werd gelegd voor z’n jingles & commercial-carrière in het land. Vandaar dat hij met deze bijzondere advertentie het boekje sponsorde, waarmee Noordzee na veertig jaar wordt herdacht. Pas deze week kwamen we toe aan het beschouwen van “De Gouden glans van radio”, het duoproject van Ferry Eden en Marc van Amstel. Een verademing, na al die gemakzuchtige boekjes waarin krantenknipsels van vroeger ongeverifieerd aan elkaar worden gelijmd. Of waarin ouwe informatie, waarvan je al weet dat er fouten in zitten, voor de honderdste keer wordt rondgepompt. Voor het eerst lees je hier dat de bijzondere beschildering van Noordzee-schip Mebo II door reclamebureau Gill & Gill uit Zürich is bedacht en dat eigenaren Meister en Bollier eerst een veel te klein schip hadden gekocht (de Mebo I) omdat ze weg waren van de prachtige houten trap die erin zat. Die sneuvelde prompt als eerste toen grotere olie- en watertanks werden ingebouwd. Op een nieuwe photoshop-beweking laten we hier op Jingleweb nog eens zien hoe het had gestaan, zo’n mast op een veel te kleine boot.

Hoewel de twee eigenaren zich nu voor het eerst uitspreken over de mistige geschiedenis van RNI, staat er ook een boel niet in het boek en dat is best jammer. Met wat voor dealtjes hadden ze eigenlijk hun kapitaal verdiend in het oorlogsgebied Biafra? Ze zeiden voor Charitas te werken, maar die verklaarde later nooit van hen te hebben gehoord. Ze wilden hun schip aanvankelijk voor de Duitse kust verankeren, maar daar werd in juli 1969 de anti-piratenwet aangenomen. In plaats van snel te stoppen (ze hadden nog geen schip gekocht of ingericht) gingen ze voor de Nederlandse kust liggen, heel veel bushaltes verderop. In de tussentijd gaven ze hun mast weg aan het Peaceship van Abe Nathan, beweerden ze later. Maar waarom dan, ze waren toch zelf in volle voorbereiding? En hadden ze niet Radio Ostsee willen heten? En waarom werden ze niet helemaal Duits, zoals de bedoeling was? En waarom stak de offshore-magnaat P.S. Heerema (bekend van het REM-eiland, hier rechts op de foto) 800.000 gulden in het station, met een onderpand buitengaats waar-ie niet bij kon en maar steeds geen reclame-inkomsten op het station? Wat voor belang zou zo’n slimme vos daarbij hebben gehad? Ze konden volgens de ‘Gouden Glans’ uiteindelijk hun schulden voor het inrichten van hun schip Silvretta terugbetalen met ‘1 miljoen gulden uit de DDR’, maar waar kwam dat geld dan vandaan? Hoe hebben ze dat verdiend? Zouden dat soort dealtjes wellicht nieuw licht werpen op de aanslag op de Boeing boven Lockerbie, waarbij Bollier de ontsteker hadden geleverd, eentje van Oostduitse makelij. Vele vragen worden beantwoord, maar veel vragen blijven over en die worden eigenlijk steeds prangender. Voor wie er niet benieuwd naar is blijft een mooi opgemaakt boek over, met een boel foto’s die nog niemand kende. Zeker, ook een verdienste.

17.10.2014 – Hiep hiep hoera, de Spreekbuis is terug, de – euh – spreekbuis van medewerkers bij de omroepen en alle nieuwe buren in de wijk. In 2013 ging het blad ter ziele, want met een bezuinigingsopdracht van 200 miljoen euro werd er door de bazen met een bijl in het rond geslagen. En nu is Spreekbuis terug van weggeweest. Niet meer op papier, dat is zó hopeloos ouderwets, maar als een flitsende site op het internet. De komma uit de naam (die decennia Spreek’Buis luidde, zodat radio en televisie evenredig werden vertegenwoordigd) is definitief verdwenen. Ouwe getrouwe Bas Nieuwenhuijsen is ook al terug bij de site die in september werd opgezet door Richard Otto (van MobileMarketing.nl) en Ais Leuhery (Sky Radio Group/MyRadio). Het initiatief is geboren in samenwerking met MediaWerkplaats Hilversum. We zijn er blij mee, de informatie is van hoog niveau. Evenals de liefde voor de jingle. Retteketét en proost dus. En vaak kijken natuurlijk, op spreekbuis.nl

09.10.2014 – Af en toe kleuren we buiten de lijntjes bij Jingleweb, en altijd zit daar een ijzeren logica achter ook. BBC Music is een nieuw digitaal kanaal bij de BBC. Een moneymaker van jewelste: kijk voor de aardigheid eens naar de Billboard Hot 100 over de laatste 70 jaar, de helft van alle hits is gemaakt door de Britten, en ze zijn ver in de minderheid in vergelijking met de Amerikanen, de verhouding ligt één op zeven. Nou, dan kun je dus wel wat en is er veel om te laten zien. Ze hebben met hun muziek-kanaal dus aardig wat zout in de pap te strooien. En toch zien ze de schoonheid van muziek buiten hun eigen grenzen ook in. BBC Music maakte deze week een kostbare ode aan de Beach Boys en Brian Wilson en ‘God only knows’, één van de mooiste platen uit de popgeschiedenis, en nog filosofisch van aard ook, het is bijna Zen. Door de 25-koppige zang (de Beach Boys maal vijf) ligt het vocale werk zeer dicht tegen de jingle-zang in Dallas aan (zeven stemmen maal vier), vandaar dat we zonder scrupules verwijzen naar de geweldige UK remix van God Only Knows, zie HIER. Vertel maar eens wie hier zingen (Stevie Wonder en Elton John leveren geen punten op). Er is geen prijs nee, behalve ‘a warm glow around your ego’, zoals Kenny Everett dat noemde. Vergeet ook  de geweldige MAKING OF niet…. die is hier. Nee hoor, een traantje wegpinken is niet erg na het kijken, mannen mogen best wat vrouwelijker worden en vrouwen zijn al vrouwelijk, who cares….